Profesyonel Kadın
Kadın denince şüphesiz, hassas ve kırılgan bir slüet beliriyor insanın beyninde.
Duygularını olabildiğince yoğun yaşayan kadınlar geliyor bir bir aklımıza.
Sevinince de üzülünce de ağlayabilen, çocuklardan sonra, ağlaması hiç de yadsınmayan tek cins.
Diğer yandan, duygularının hayatlarına yön vermesine dahi izin verebilecek kadar cesaretlidir kadınlar.
Peki biz kadınlar, iş hayatında Başarı merdivenlerini nasıl tırmanıyoruz?
"Profesyonellik" diye yücelttiğimiz ironi ile mi?
Profesyonellik ;
Sağlam olmayı gerektirir,
Duygulara yer vermez,
Stratejik düşünce gerektirir,
Fedakarlığı ödüllendirmez,
"İyi niyet" kriterleri arasına girmemiştir henüz,
Rol yapmayı gereksinim kabul eder,
Yalnızca iki parmağımızı kullanarak boğmak istediğimiz insana bile şirince gülümsememizi sağlar "Profesyonellik"
Kimi zaman kahve molasında duyduklarımıza kulak tıkamayı fısıldar bize,
Zaman gelir "Çelme Takmak" olarak bile çıkar karşımıza...
İlk terfi aldığımda, çalışma arkadaşlarımın beni soyutlaması ve artık kendilerinden biri görmemesi neticesinde yaşadıklarım beni o kadar üzmüştü ki, gizlice tuvalette ağlıyordum.
"Ağlamak" işin bana, yani "Kadına Özgü" kısmını, Profesyonellik ise, bu ağlama seanslarının `Gizli` olmasını yeterince temsil ediyor sanırım :)
Her şey bir yana, bildiğim bir şey var, kadın hayatındaki herşeyi törpüleyebilir, hatta çıkara da bilir, fakat "Fedakarlık" her zaman Türk kadınının yanı başında, onu kemirmeye devam edecektir! Yüzyıllar daha...
Emeği ekmek kadar gerekli gördüğümüz için bu kadar hassas yapılara ve belki bu kadar da geniş popolara sahibiz :)
Pembe Köyün Delisi
editor@radyoturkum.com
